در اواخر دوران صفویه و در زمان پادشاهی شاه عباس دوم (حدود ۲۵۰ سال پیش)، گروهی از ارامنه که از سوی امپراتوری عثمانی آواره شده بودند، به ایران مهاجرت کردند و برخی از آنان در شهر سنندج ساکن شدند. با استقبال از این جامعه، کلیسای سنندج به عنوان تنها کلیسای استان کردستان بنا شد. هویت معمار این بنا، همچون رازی در تاریخ پنهان مانده است. این کلیسا در محله تاریخی و مسیحینشین «آغهزمان»، واقع در غرب خیابان نمکی سنندج قرار دارد.
معماری کلیسا:
این بنا بر زمینی به مساحت حدود ۱۲۰۰ متر مربع احداث شده و زیربنایی حدود ۷۰۰ متر مربع دارد. سبک معماری آن «اصفهانی» است و در آن، عناصری مانند طاقنماها و ستونهای آجری با هنر نماسازی بومی درآمیخته است.
ورودی کلیسا از طریق یک دالان از کوچه منتهی به درِ اصلی میباشد. سردر کلیسا با قوس جناغی، آجرکاری ظریف و در بزرگ چوبی، زیبایی خاصی دارد. پس از گذر از دالان که دارای اتاقهای نیمگرد متصل به هم است، به فضای اصلی کلیسا میرسیم. سنگکاریهای سردر با نقشهای گل نیلوفر و ترنج، اثر استادکاران محلی است.
فضای داخلی:
تالار اصلی کلیسا با طاق تویزه بر روی ۶ ستون استوار شده و دارای ۸ پنجره قوسدار چوبی، ۱۲ طاق و ۱۵ چراغ دیواری است. کف این تالار موزاییک و دیوارها گچکاری سفید دارند. وسایلی مانند صندلی، فرش، دستهگلهای مصنوعی، یک پیانو و چند قاب تصویر در آن دیده میشود.
در ضلع شمالی تالار و در بخش انتهایی، محراب با دو پله بالاتر از سطح زمین قرار گرفته است. در این بخش تصویر بزرگی از حضرت مسیح و تندیسی از مریم مقدس به رنگ آبی، همراه با فانوسهایی در طاقچهها نصب شدهاند. در ضلع جنوبی تالار نیز دو مقبره متعلق به کشیشان دیده میشود.
حیاط و تزئینات:
دری از داخل بنا به حیاط کلیسا باز میشود که در آن درختان گردو، گلهای سرخ و یک حوض آب در غرب حیاط خودنمایی میکنند. سیستم آبرسانی حیاط و حوضهای آن از طریق یک قنات در جنوب حیاط تأمین میشده است. همچنین چندین قبر دیگر در حیاط کلیسا وجود دارد.
از شاخصترین تزئینات بیرونی بنا میتوان به گلدسته و بخش ناقوس آن اشاره کرد که با کاشیهای مزین به «خط بنایی» و تزئینات گرهچینی، هنرمندی سازندگان را به نمایش گذاشته است. این کلیسا نماد مهمی از تاریخ فرهنگی و همزیستی ادیان در منطقه کردستان به شمار میرود.
دیدگاه خود را بنویسید