شنبه ۱۴ شهریور ۱۴۰۵ - ۱۱:۳۸
|نویسنده: پرتال
سفرنامه تبّت: از تهران تا چومولونگما* (قسمت اول)
هواپیما به آرامی روی باند فرودگاه چنگدو نشست. همان لحظه که در هواپیما باز شد، رطوبت گرم هوا مثل پتویی نرم روی صورتم نشست و عطر تند فلفلهای سیچوانی مشامم را پر کرد. با خودم فکر کردم: "خدای من، اینجا بوی زندگی میدهد!" سوار تاکسی شدم و در مسیر هتل، چشمهایم از تماشای تضاد عجیب شهر گشاد شد.
