استان قزوین
استان قزوین در شمالغرب تهران و در دامنههای جنوبی رشتهکوه البرز قرار گرفته و به دلیل موقعیت تاریخی خود در مسیرهای ارتباطی ایران، میراث ارزشمندی از دورههای مختلف تاریخی را در خود جای داده است. شهر تاریخی قزوین، کاروانسراها، قلعههای الموت، بناهای صفوی، روستاهای کوهستانی و چشماندازهای طبیعی، بخشی از جاذبههای متنوع این استان هستند. قزوین همچنین به باغها، صنایع دستی و فرهنگ غذایی ویژه خود شناخته میشود. در این بخش از مجله گردشگری سفرهای ناز، شهرها و مقاصد استان قزوین، جاذبههای تاریخی و طبیعی، روستاها، فرهنگ و دیگر دیدنیهای آن معرفی میشوند.
حمام بلور یکی از بناهای تاریخی شهر قزوین است که در محله قدیمی آخوند قرار دارد و به دلیل معماری خاص، قرارگیری بخش عمده بنا در زیرزمین و تزئینات تاریخی، از نمونههای قابل توجه گرمابههای سنتی ایران به شمار میرود. این بنا در دورههای صفوی و قاجار شکل گرفته و در دوره معاصر پس از مرمت، مدتی با عنوان موزه سنگ مورد استفاده قرار گرفته است.
دروازه تهران یکی از شناختهشدهترین بناهای تاریخی قزوین و یکی از دو دروازه تاریخی باقیمانده از مجموعه دروازههای شهر است. این بنا در بخش شرقی قزوین و در میدان هاشمی قرار دارد و در گذشته ورودی اصلی مسافرانی بود که از مسیر تهران، ری و شمیرانات به قزوین میرسیدند.
تمام شهرهای توریستی دنیا فضاهایی را به عنوان پاتوق برای گردشگران پیشبینی میکنند؛ جایی که مسافران بتوانند قدم بزنند، خرید کنند، نوشیدنی میل کنند وغذا بخورند و با فرهنگ جامعه میزبان ارتباط برقرار کنند. سرای سعدالسلطنه قزوین مهمترین پاتوق این شهر است و بدون شک از حضور در آن لذت خواهید برد.
خانه و حسینیه امینیها یکی از بناهای تاریخی شهر قزوین است که میتوان آن را نمونهای بدیع و چشمنواز از خانههای تاریخی ایران دانست. این بنا در سال ۱۲۷۵ هجری قمری و در دوران قاجار ساخته شده است. حاج محمدرضا امینی در آن زمان صاحب این بنا بوده است. حسینیه امینیها بخشی از عمارت بزرگتری است که ابتدا کاربری مسکونی داشته و سپس وقف حسینیه شده است.
آب انبارهای «سردار» در شهر «قزوین»، یکی بزرگ و یکی کوچک، هر دو به دست دو برادر به نامهای «محمد حسن خان سردار» و «محمد حسین خان سردار» که از فرمانروایان قزوین در دوران پادشاهی فتحعلی شاه قاجار بودند، ساخته شد. این دو سردار ایرانی سازه های دیگری نیز در قزوین ساختند که از میان آنها میتوان به مدرسه سردار اشاره کرد.
حمدالله مستوفی مورخ بزرگ دوره ایلخانان جایگاه ویژهای درمیان مردم قزوین دارد. نسبِ حمدالله مستوفی به حُربن یزید ریاحی میرسد و سه کتاب شامل «ظفرنامه»، «تاریخ گزیده» و «نهضتالقلوب» دارد و به دلیل احترام و علاقه مردم به او، بعد از فوتش در سال 750 هجری قمری برای این چهره فرهنگی آرامگاهی زیبا میسازند که درمیان مردم قزوین به دلیل بلندی و کشیدگی بنا و گنبد مخروطی شکلش به «گنبز دراز» یا «گنبد دراز» مشهور است.
عمارت چهلستون قزوین که با نام کلاهفرنگی نیز شناخته میشود، یکی از مهمترین بناهای بهجامانده از دوران پایتختی قزوین در دوره صفویه است. این کوشک تاریخی در میان باغ سعادتآباد و در محدوده دولتخانه صفوی، در مجاورت سبزهمیدان یا میدان آزادی قزوین قرار دارد و امروزه به عنوان موزه خوشنویسی قزوین مورد استفاده قرار میگیرد. بنا در سال ۱۳۳۴ خورشیدی با شماره ۳۸۹ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است.
حمام قجر یا گرمابه قجر یکی از ارزشمندترین بناهای تاریخی شهر قزوین و از نمونههای شاخص گرمابههای سنتی ایران است. این بنای تاریخی که امروزه با عنوان موزه مردمشناسی قزوین شناخته میشود، علاوه بر معماری، تزئینات و ساختار پیچیده یک حمام سنتی، بخشی از شیوه زندگی، آداب و رسوم، مشاغل و تنوع فرهنگی مردم قزوین را نیز به نمایش میگذارد. حمام قجر در بافت قدیمی شهر و در خیابان عبید زاکانی قرار دارد و از جمله بناهایی است که بازدید از آن میتواند همزمان تجربهای از معماری تاریخی و مردمشناسی قزوین باشد.
قلعه الموت یکی از مشهورترین دژهای تاریخی ایران در شمال غربی استان قزوین است که در نزدیکی روستای گازرخان و در منطقه کوهستانی الموت قرار دارد. این قلعه بر فراز صخرهای مرتفع ساخته شده و موقعیت طبیعی آن باعث شده است که از چندین جهت به پرتگاههای عمیق مشرف باشد. صخرهای که قلعه بر روی آن قرار گرفته، حدود ۲۰۰ متر از زمینهای پیرامون خود بلندتر است و همین اختلاف ارتفاع، یکی از مهمترین عوامل شکلگیری ساختار دفاعی قلعه به شمار میرود. موقعیت دشوار و راه دسترسی محدود به دژ، در طول تاریخ به آن اهمیت نظامی و راهبردی ویژهای بخشیده است.
